Badania budżetu czasu zainicjował radziecki ekonomista G. Strumilin. Już w 1922 r. przeprowadził on badanie budże­tów czaisu rodzin robotniczych, a w latach późniejszych objął analogicznymi badaniami kołchoźników, urźędnilków i uczącą się młodzież. Badania te stały się podstawą do dyskusji na temat racjonalizacji struktury dobowego budżetu czasu, tzn. dyskusji o    sposobach uwalniania rezerw czasu wolnego, tkwiących w „nadmiernie czasochłonnych” zajęciach zaliczanych do pracy. Od samych więc początków studia nad budżetem czasu były zorientowane na praktyczne wykorzystanie ustaleń badawczych, na to, co dziisiaj nazwalibyśmy diagnozą na użytek polityki spo­łecznej.Niewiele lat później, bo w 1930 r., podjęto w USA badania budżetu czaisu w społeczności lokalnej (Westchester County). Rezultaty tych badań, podobnie jak wyniki badań S. G. Stru- millina, stały się dzisiaj pozycjami klasycznymi. Podobnego zna­czenia nabrały badania P. Sorokina i C. Q. Bergera, przeprowa­dzone w 19GI5 r. w USA.