Szersze wyjaśnienie filozofii, leżącej u podstaw takie­go właśnie spojrzenia na budżet czasu, wymagałoby odrębne­go opracowania. Dlatego też kwestia ta zostanie potraktowana w sposób bardzo skrótowy. W największym więc uproszczeniu można powiedzieć, że:podstawową siłą motoryczną, determinującą taką a nie in­ną kompozycję zajęć w budżecie czasu, są ludzkie motywacje w kierunku zaspokojenia pewnych potrzeb (autotelicznych lub instrumentalnych);motywacje te mogą być utrwalane i wzmacniane, jeśli obiektywne warunki, w jakich znajduje się jednostka, sprzyjają zaspokojeniu potrzeb, z którymi owe motywacje są związane; motywacje te mogą podlegać zanikowi, jeśli obiektywne warunki, w jakich znajduje się jednostka, nie pozwalają na za­spokajanie potrzeb, z którymi owe motywacje są związane;konkretny, empirycznie obserwowany budżet czasu jest więc wypadkową aspiracji jednostki i realnych — według jej oceny — możliwości zaspokojenia owych aspiracji.