Rozpatrzmy najpierw jednostkową perspektywę aksjologicz­ną. Jak pisze S. Ossowski: „wartości pozostają w pewnym sto­sunku przyczynowym do przeżyć, których pragniemy doznawać lub których pragniemy unikać. [. . .] Dotyczy to zarówno war­tości bezpośrednio atrakcyjnych lub repulisyjnych, jak i przed­miotów, które swą atrakcyjność zawdzięczają temu, że widzimy w nich środek do uzyskania wartości bezpośrednio atrakcyjnych albo do uniknięcia czegoś, co budzi naszą bezpośrednią repullsję’. Można zatem powiedzieć, że znaczenia, jakie przypisuje­my poszczególnym zajęciom, stanowią klucz do zrozumienia me­chanizmu gospodarowania czasem w wymiarze jednostkowym. Generalnym wzorem postępowania jest dążenie (uświadomione lub nieuświadomione) do takiego modelu budżetu czasu, który w konkretnych warunkach społeczno-ekonomicznych zawiera mo­żliwie dużo zajęć dla jednostki atrakcyjnych (w sensie autotelicz­nym -lub instrumentalnym), a zarazem możliwie mało zajęć o cha­rakterze bezpośrednio repulsyjnym.