Podstawą dla kariery plastyka w śro­dowisku są przede wszystkim — lecz nigdy wyłącznie —jego walory i osiągnięcia artystyczne. To, co stanowi o wartościach artystycznych jednostki w oczach środowiska, należy nie tylko do wiedzy, ale i ideologii zawodowej plastyków. [. ..] Wspólne kryteria wartościowania umożliwiają także powstanie jednolitej hierarchii prestiżu artystycznego” .Rolę środowiska zawodowego akcentował również J. Hoser, który — na podstawie (badań empirycznych — formułował kon­kluzje o silnej identyfikacji inżynierów ze środowiskiem zawo­dowym, a także o dużej spoistości owego środowiska i jego funk­cjonowaniu w roli wzorotwórczej grupy odniesienia. Do podobnych, a nawet dalej idących wniosków doszedł G. Salaiman, który badał związki między pracą a czasem wol­nym w zawodach, których wykonawcy tworzą tego typu środo­wiska zawodowe. Opierając się na wynikach badań stwierdza on, że’ „członkowie środowisk zawodowych nie mają tendencji do wy­raźnego rozdzielania ich życia zawodowego i pozazawodowego ich i praca wpływa na ich aktywność i zainteresowania pozazawodowe.