Wówczas gdy praca jest wartością cenioną wyżej niż czas wolny, gdy więcej celów życiowych łączy się z pracą niż życiem pozazawodowym i — mówiąc ogólniej — gdy praca nie jest trak­towana instrumentalnie, ale -stanowi pożądany element stylu bycia, to wówczas nie tylko oczekuje się od czasu wolnego mniej satysfakcji (co w rezultacie prowadzi do rzeczywistego zmini­malizowania funkcji czasu wolnego jalko źródła zadowolenia ży­ciowego), ale nawet — w przypadkach skrajnych — ocenia się czas wolny jako wartość negatywną. Sytuacja taka pojawia się w zasadzie niezależnie Od tego, czy sam charakter pracy jest nasycony pierwiastkami twórczymi, czy też nie. Przykładem mo­gą być drolbni ikupcy prywatni, dla których osią integrującą ca­łe życie, niejednokrotnie wielu pokoleń tej samej rodziny, był własny sklepik. Innym, może nawet bardziej przekonywającym przykładem jest 'sytuacja 'wśród chłopstwa, stosunkowo idobrze udokumentowana w naszej literaturze socjologicznej.