W dotychczasowej praktyce badawczej studia nad budżetem czasu pełniły przede wszystkim funkcje poznawcze (z reguły na najniższym szczeblu ogólności). W ostatnich wszakże latach wzrasta, choć nie bez trudności, zainteresowanie budżetem cza­su jako narzędziem diagnozy społecznej. Polityka społeczna od­krywa stopniowo użyteczność tego narzędzia, socjologia przy­swaja sobie możliwości penetrowania różnorodnych zjawisk spo­łecznych poprzez budżet czasu, ale ciągle jeszcze problematyka ta znajduje się w naszym kraju poza głównym nurtem zaintere­sowań decydentów.Mimo ogromnego nacisku potrzeb społecznych, mimo braków i dysproporcji przestrzennych w rozmieszczeniu infrastruktury wypoczynkowej, mimo wielu niedostatków w organizacji życia publicznego, które w sposób równie nieodwracalny co bezuży­teczny pochłaniają ludziki czas, i wreszcie mimo coraz bardziej widocznego — w pewnych kategoriach społecznych — braku umiejętności korzystania ze wszystkich możliwości, jakie daje czas wolny, ciągle jeszcze panuje przekonanie, że problemy te mają — w hierarchii priorytetów polityki społecznej znaczenie drugorzędne, jeśli w ogóle nie są one przedwczesne.