Teza ta na pozór wydaje się nie tylko banalna, ale i dość ryzykowna, jeśli skonfrontuje się ją z danymi empirycznymi. Badania wykazują bowiem ist­nienie dużej liczby realnych budżetów czasu, w których prze­wagę mają zajęcia mało atrakcyjne (w potocznym tego słowa rozumieniu). Temat ten zostanie szerzej rozwinięty w dalszych partiach pracy. Tutaj warto jedynie wyjaśnić w skrócie, iż empirycznie stwierdzone istnienie takich budżetów czasu nie przeczy postawionej tezie, jeśli uwzględni się następujące kwe­stie: zajęcie w sensie autotelicznym repulsyjne może być zara­zem atrakcyjne w sensie instrumentalnym, bowiem jego pod­jęcie powoduje uniknięcie zajęcia lub sytuacji bezpośrednio re- puisyjnej (np. wykonywanie dodatkowej pracy zarobkowej sta­nowić może dla jednostki atrakcyjną wartość instrumentalną, gdyż przynosi środki finansowe niezbędne do uzyskania wartości przedmiotu materialnego lub przeżycia duchowego — bez­pośrednio atrakcyjnej).