Pierwsze próby okazały się za­chęcające zarówno z punktu widzenia efektów pracy, jak i mo­żliwości organizowania sobie czasu wolnego (zwłaszcza w przy­padku tych osób czynnych zawodowo, które cierpią na chronicz­ny deficyt czasu). Nade wszystko jednak polityka społeczna zmierzać powinna jak się wydaje — do stworzenia takich warunków, które sprzyjałyby „znaczącemu” wykorzystywaniu czasu; warunków, w których zajęcia jałowe byłyby stopniowo wypierane przez róż­norodne rodzaje aktywności wiążące się z intuicyjnym pojęciem „pełni życia”.Jest rzeczą oczywistą, iż „znaczące” wykorzystywanie czasu nla charakter zindywidualizowany, ale zarazem warunkowany panującym systemem wartości, a także jego klasowo-warstwo- wymi modyfikacjami. W konsekwencji — można założyć, że miejsce w strukturze społecznej jest jednym z tych ważnych czynników, które współdkreślają syndrom aktywności pojmowa­ny indywidualnie jako „znaczący” i przeciwstawiany — świado­mie lub nieświadomie — repertuarowi zajęć odczuwanych jako jałowe, bezużyteczne itp.