Za takim wnioskiem przemawiają wyniki baidań K. Łapińskiej. Tradycyjny system wartości, dominujący w społecznościach wiejskich, na jednym z naczelnych miejsc, stawia „pracowity stosunek do życia”. Jak pisze autorka: „w badanej społeczności wiejskiej nie jest ideałem »człowiek zaba­wy*, itd. lekko traktujący pracę, dysponujący dużą ilością czasu i mający sporo rozrywek. [. . .] Szczególnie godny pochwały jest ten, kto 1. żyje dostatnio lub dorabia się nawet kosztem chwi­lowego oszczędzania na codziennej konsumpcji, 2. jest pracowity. Zdecydowanie drugoplanową sprawą jest to, czy ów człowiek ma. trochę czasu dla siebie (zbyt duża ilość dyskwalifikuje). [. . .] W.świadomości badanych czas wolny i dostatek są, jak się wy­daje, dobrami rozłącznymi w tym sensie, że osiągając jedno nie można mieć drugiego. Przyjmując, że priorytet mają dobra ma­terialne i związany z nimi dostatek (owe 'dominujące wartości, do .osiągnięcia których dochodzi się przez wytężoną pracę), mo­żemy stwierdzić, że dla przeciętnego członka tej społeczności wiejskiej woiny czas nie należy do istotnych wartości pożąda­nych” .