W czasie wolnym — zakła­dano — człowiek ma najwięcej szans, aby stać się sobą, aby rozwijać pełniej swoją osobowość . W tym nurcie refleksji mie­szczą się również wczesne prace J. Dumazediera, wraz ze znaną definicją wolnego czasu (jest to czas, jaki pozostaje po uwolnie­niu się od Obowiązków zawodowych, domowych i szkolnych; czas, przeznaczany na wypoczynek, rozrywkę i rozwój osobowo­ści) . Definicję tę przystosował do polskich warunków A. Ka­miński  w swojej znanej pracy o pedagogicznych problemach wiążących się ze wzrostem czasu wolnego, zwłaszcza w kręgach młodzieżowych.W owym czasie (przełom lat pięćdziesiątych i sześćdziesią­tych) duże nadzieje wiązano z obserwowanym procesem skraca­nia czasu pracy. Argumentowano, że skoro w miarę postępu technicznego praca coraz bardziej odbiega od swej ,,naiturał- nej” postaci (tzn. postaci, jaką miała w epoce preindustrialnej), 1° jedyną szansą na humanizację życia jest możliwe daleiko po­sunięte skrócenie czasu pracy i wydłużenie zarazem czasu wol­nego. M. Ii. Neuimeyer pisze m. im.: „koloryt jakiegokolwiek społeczeństwa warunkowany jest przez ilość i jakość czasu wol­nego oraz przez to, czy jest on dany tylko niektórym, czy też dostępny jest dla wielu.