Empirycznie zaobserwowana tendencja spad­ku lub wzrostu globalnego czasu przeznaczanego na określony rodzaj aktywności zawsze odzwierciedla zmiany w funkcjach owego typu aktywności albo też zmianę relacji między rozpa­trywanym rodzajem aktywności a pozostałymi elementami bi­lansu czasu.Z podobnych przesłanek teoretycznych wychodzi radziecki socjolog W. A. Aritiomow. Twierdzi on, że budżet czasu i obli­czany na jego podstawie zagregowany bilans czasu dla całej po­pulacji stanowią stosunkowo nowe i bardzo zachęcające podej­ście do kwestii budowy wskaźników przydatnych w planowa­niu społecznym. Tego typu wskaźniki dotyczą zjawisk dla pla­nowania społecznego niezmiernie istotnych; zjawisk, o których tradycyjnie stosowane wskaźniki informowały w sposób niedo­stateczny. W. A. Aritiomow wskazuje cztery sfery planowania społecznego, dla których wskaźniki budowane na podstawie bi­lansu czasu są szczególnie przydatne.